Tag: Lost

A Walk with Reality

Salman picked up the red duppatta that Suman had really liked. He remembered this one specifically because it was a very bright red with big gold dots that really went well with a white Kurta that Suman had. He walked along the market visiting all the shops that he and Suman last visited. He liked walking with her. Even if it was just the memories he was carrying. Even her memory seemed to have a strong scent.

He looked at the jewelry store next by and remembered how Suman loved black metal Jewels. She had a huge collection back home. It looked hideous when it was on display. Somehow not so much on Suman. He often wondered if it was the jewelry that adorned women. Because Suman adorned them when she wore them.

Salman looked at the Men’s wear shop nearby. It almost always had bad shirts and T shirts. However he remembered how once Suman picked out a black and red large horizontal striped shirt. He had been to the shop maybe a dozen times and has never walked out with a sale. Women did have a way with shopping. Finding the best among the worst too! Suman definitely did. He wondered if she did a thesis on how to shop effectively and efficiently.

He then crossed baby’s day out, the new baby store in the market. The shop was done very aesthetically. They had nice baby themes and colors like pink and blue to go with the store. Salman was surprised when he learnt that pink was not one of Suman’s favorite colors. During their courtship, he assumed it would be her favorite color and got her a Kurti in pink. He was stumped when she said she found pink too girly. She accepted it though and said it was a nice pattern . She loved black. It is majestic she would say. He understood what she meant when she wore a long black dress when they went out for dinner on their first anniversary .Beauty became her.

The old second hand book store excited Suman. It was amazing how well read she was. She read everything. From comic books to spiritual texts. She read the Gita. When they got married, she told him she wanted to read the Kuran to see what his religion preaches.

He often felt she was the exact author backed role sort of a person. She was the right mix of right and wrong. She felt happy doing the small things. She wanted to be mean to inefficient government employees and annoying credit card offers. She was the right mix of fun and seriousness. There was a never a dull moment with Suman. It was a roller coaster, he was always waiting for more. Waiting.

Salman finally walked past the market and walked in to a house that looked like it needed a lot of renovation. He walked straight in and opened his bag and took a check out and gave it to the person who seemed to be in charge of the place. She looked at the check for a minute and gave out a stifled gasp.

“It isn’t fair Samlan” said the lady

“It is what Suman would have wanted Anita. Please accept it. Suman always wanted to contribute to this orphanage and all she could manage was her time, but now she can do something monetarily. Please accept it and use it for their education” said Salman

“But Salman, the time was so much more precious, than these mere pieces of paper” said Anita.

Salman smiled, a smile that made a futile attempt to cover an ocean of sadness “Don’t underestimate the power of those pieces of paper Anita. It is how people are valued today”

Salman walked away through the market again. He read the letter that came today morning in mail.

“Here is your wife’s life insurance policy amount sir. We are terribly sorry for your loss, We hope you find peace”

He crushed it and tossed it over the dustbin. As he walked past the market again, it was hard to say if this was where Suman went last week to do her shopping to buy diwali clothes for the children in the orphanage. It was hard to believe that this was where a couple of bombs went off ripping apart lives of hundred and countless thousands like himself who were forever doomed to live with just memories of their loved ones. It was hard to believe that had there been no bomb, he would be here with Suman this week, checking out baby clothes for their just conceived little bundle of joy. Indeed it was hard to believe.

The newspaper on the adjacent tea stall read “Religious groups blame one another for the recent shopping market bomb blast”.

Salman thought to himself that somewhere everyone had become a Hindu , A Muslim and a Chrisitian and in the process stopped being a human. He walked. Walked past all of Suman’s favorite shops carrying her scent with him ,waiting for the nightmare to end,waiting for some semblance of normalcy to catch up with him, waiting for the eternal wait to get over.

தாகம் தனியவில்லை

Note : Please read in IE as Mozilla does not fully support tamil fonts.
Note 2: There might be a spell errors in the post, it was because the software did not completely help me or I was ignorant of some features. Forgive me for those.

“என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்.
என்று மடீயும் இந்த அடீமையிண் மோகம்”

“என்ன தாத்தா அர்த்தம் இதுக்கு?” என்று மழலை குறையாமல் கேட்டாள் ஆனந்தி.
“பாரதியார் கவதை கண்ணா இது, நம்ம நாட்டை வெள்ளக்காரன் ஆட்சி பண்ண போ சுதந்திரத்துக்காக போராடின பல பேர்ல இவரும் ஒருத்தர்.
சுதந்திர உணர்வைி ஏற்றும் பாடல்கள் பல பாடினார்.இந்த வரிகள் முலமாக என்ன சொல்றார் நா , எப்போ நம்ம நாட்டு மக்களுக்கு
வெள்ளைக்காரணிடம் இருந்து சுதந்திரம் கிடைக்கும். எப்போ நம் மக்கள் அடிமையா இல்லாம ,நாம்
நினைத்தால் எதை வேண்டு மென்றாலும் சாதிக்கலாம் என்று நம்புவார்கள், என்று கேட்பது போல பாடியுள்ளார்.
சுருக்ம்மா சொல்லணும்னா நாம் யாருக்கும் அடிமை இல்லை. இந்தியா போல் ஒரு நாட்டில் பிறக்க பெருமைப்பட
வேண்டும். எப்பொழுதும் தலை நிமிர்து நடக்கவேண்டும் என்று சொல்றார். புரியறதா செல்லம்” என்று எடுத்து சொன்னார் தாத்தா ஸ்ரீநிவாசன்.
——-
“டேய் ஸ்ரீநிவசா, இதெல்லாம் நோக்கே நன்னா இருக்கா? இப்படி இந்த குடும்ப மானத்தை வாங்கறியே? நம்ம ஆத்த்ல யாருமே சிறைக்கு போனதே இல்ல.இப்படி எல்லாம் பண்ணி உங்க தொப்பானாரோட பெற கெடுகரிய.
தொரை கிட்ட வேல பண்ணரவர் உன் அப்பா. ஏன் தான் இப்படி எல்லாம் நடந்துகரியோ? என்று கதறினாள் ஸ்ரீநிவாசநின் தாயார்.

“பிறந்த தாய் நாட்டிற்காக சிறைக்கு செல்வது அவமானம் இல்லை அம்மா. அது பெரும் பெருமை. நாளை நாம்
சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு மார்தட்டி கொண்டு சொல்லலாம் நீ, உன் பிள்ளையும் அதற்கு ஓர் காரணம் என்று. அது சாகா புக்ழ் அம்மா. அப்பா வெள்ளையனிடம் வேலை செய்து நமக்கு சேர்த்த இழிவை நான் துடைக்கிறேன் என்று எண்ணி பெருமை கொள். அடிமையாகவாழும் வாழ்க்கை கூட ஒரு வழக்கை தானா? ” என்று சீறினான் அவன் தாய் இடம்.

“நம்ம வாழ்க்கைக்கு என்ன டா குறைச்சல். எல்லா சுகமும் இருக்கு. மிச்சவா மாதிரி கஷ்ட படமா சண்தோஷமா தானே டா இருக்கோம்? என் தான் இப்படி எல்லாம் பேசற?” சொன்னாள் அம்மா

“எதை அம்மா சந்தோஷம் என்கிறாய்? இந்த அடிமை வாழ்வையா? நம்மை மண்ணை விட கேவலமாக நடத்துகிறான் நம் நாட்டை ஆள்பவன் .நம் நாட்டில் கொட்டிக்கிடக்கும் எல்லா வளத்தையும் அவன் நாட்டிற்காக பயன்படுத்திக்கொண்டு நம்மை அடிமையாக்கி வைத்தூரிக்கிறான். எதை அம்மா சந்தோஷம் என்கிறாய்?

நம்மோடு பிறந்து வளர்தவர்கள் அவதிப்படுவதை பார்த்து கொண்டு எப்படி அம்மா நிம்மதியாக இருக்க முடியும். நீ பிறந்த தாய் மண்ணை ஒருவன் அவமதித்து, அதில் முளைத்த முத்துக்கள் ஆகிய நமது சகோதரர் சகோதரிகளை அடிமை படுத்தி வைத்திருப்பதை கண்டு உன் இரத்தம் கொதிக்க வில்லாயா? இப்படி பட்டவனிடம் உழைத்து அதில் இருந்து உண்ணும் உணவும் ஒரு உணவா? அதற்கு சிறைச்சாலைல் கிடைக்கும் களி்கூட ருசியாக உள்ளதம்மா .” என்றான் ஸ்ரீநிவாசன்.
——
“யேன் தாத்தா அப்பாவை இன்னும் காணோம்? என்றாள் ஆனந்தி.
“வந்து விடுவார் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல” என்றான் ஸ்ரீநிவாசன் கடிகாரத்தை பார்த்தபடி.
“ஷாந்தி , ஏனம்மா இன்னும் மொஹன்னை காணோம்? ரொம்ப நாழி ஆறது.” என்றான் ஸ்ரீநிவாசன் மருமகளிடம்.
“என்ன பா புதுசா கேக்கரீங்க. அவருக்கு இப்போ ப்ராஜெக்ட் முடியற சமயம். இது வேற அந்த வெள்ளக்காரன் ப்ராஜெக்ட் இல்லயா, அவா சமயமும் நம்ம சமயுமும் வேற இல்லயா. அதனால லேட் ஆகும் அப்பா. என்ன பண்றது. நல்ல
சம்பளம் தாரா,ஆனா அதுக்கு ஏத்த மாதிரி மாடா உழைக்கவேக்கரா. ” என்று பொலம்பிநாள் ஷாந்தி.

“அப்படி எண்ணமா வேலை, மாற்றாணின் இஷ்டத்துக்கு தலை வணங்கி இராப்பாகலா நேரம் காலம் இல்லாம வேல பண்ணனுமா?” என்றான் ஸ்ரீநிவாசன்.

“எனக்கும் அப்படி தான் தோன்றது ஆனா என்ன பண்ண முடியும். இந்த வேலை இருக்கறதாலதான் இவளோ நன்னா வாழ முடியும். இந்த வீடு, கார், நிலம், ஆனந்திக்கு நல்ல ஸ்கூல், நாளைக்கு காலேஜ் எல்லாம் இருக்கு இல்லயா? பொறுத்துக்க வேண்டியதுதான் அப்பா” என்றாள் ஷாந்தி.

ஆனந்தி கவிதையை வாஸித்தாள்.

“என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்.
என்று மடீயும் இந்த அடீமையிண் மோகம்”

பாரதியை எண்ணி வியந்தான் ஸ்ரீநிவாசன். எப்படி இவ்வளவு தீர்க்கதரிசியாக இருந்தானோ?
சுதந்திரம காகிதத்தில் மட்டும் தான் பெட்ரொம்போல் ,வாழ்க்கையில்அல்ல.

“நீ படிக்க வேண்டியது அல்ல மா இது, உன் அப்பாவிடம் போய் அர்த்தம் கேள்” என்றான் ஸ்ரீநிவாசன் ,இன்னும் ஒரு சுதந்திர போர் எப்பொழுது துவங்க போகிறது என்று எண்ணி.

Lost and Found

It was a stark contrast. She then understood what a world of difference meant. There she was looking up straining her head as much as she could, not minding the way her neck kept hurting her. Any pain was worth this sight. What baffled her most was the difference between them, and they way they both influenced her thought process. How your thoughts change with the scenes you see, the things you hear. How evanescent are they? And if your thoughts describe you, how evanescent are you?

On one side of the big dark blanket were the dazzlers. The new born ones created by man to provide for his needs and of course enhance the beauty of the place. To give it the due credit, she did think it was an amazing effort and it impressed her. Whoever said manmade spectacles aren’t worth watching! This one was. She dint really know if it would qualify as a spectacle but then she had long stopped adhering to definitions. Who made them anyways? The city was lit up, full of neon lights and various other luminous stuff. And there she was catching a glimpse of the entire city. This was what perspective was. When you are in your own tiny little apartment, you seem to be the center of everything, but when you are out having a view of your city, you are lost. Where was she? And why was she lost somewhere in the great glowing city?

Why were there always so many questions? Why did they pound her all the time? And who really is she satisfying by answering those? There’s never an end is there? It’s like a question after a question. Her mind was like a quiz master on fire. Only this one had no answers. And why did that scare her?

She just turned around and looked at the sky. Nothing could actually describe the sight. The expression a star studded sky would simply not do justice to the sight. It was a black ocean with sparklers floating all over it. She couldn’t figure out a start and an end. It seemed eternal. It was then she had all her questions flowing back to her. Having a zillion questions in her mind was never really an issue for her. Somehow this time she wasn’t scared of them. Bring it on she thought.

The big black sky did not make her feel lost, did not make her fell tiny. Isn’t that what most people say when they look at the sky at the night? She had no clue why they said that. There were hundreds of stars in the sky and not one of them was lost in the river of darkness. Every one of them made a presence. She couldn’t take her eyes of them . She kept looking at the twinkling ones at all directions. She tried figuring out which ones constitute constellations. She tried figuring out which ones weren’t twinkling. Every one of them stood out, very elegantly making a presence.

Turning down she looked at the city again. Was she really lost? Nah, she was sure she wasn’t, for she was not meant to be lost, neither is anyone else. That’s what the universe conspires to. The city which was really a teeny tiny speck in the universe made her feel lost, when the interminable sky helped her discover her presence. What a world of a difference?

Was she really lost? She dint think so. Did the one tiny little star at the far end of the sky twinkling away to glory get lost?